Wees niet die oudste broer

Hoogstwaarschijnlijk ken je het verhaal van de verloren zoon. Samenvattend gaat deze gelijkenis die Jezus vertelt over een vader en twee zoons. De jongste wil zijn erfenis, terwijl zijn vader nog springlevend is. Wat brutaal. Na veel lol te hebben getrapt, maar vooral door ook berooid te zijn geraakt, denkt hij na over het leven. Hij heeft zo een spijt van wat hij allemaal heeft gedaan en keert terug. Vaderlief is blij en ontvangt zijn zoon feestelijk. En de oudste zoon alias de oudste broer is jaloers. We hebben zo vaak een focus op de verloren zoon. Zeer terecht.

Wat een verdriet dat de jongste zoon eerst verloren is. Pure blijdschap dat hij terugkeert en zo teruggevonden is. Iedereen is in extase, want de jongste is zowat uit de dood herrezen. Daarbij vergeten we te kijken naar de emoties van de oudste zoon. Waarom is hij jaloers? Mag hij wel jaloers zijn? Hij is niet alleen jaloers; hij is kwaad. Woedend.

Ik was die oudste broer

Ik deelde de gevoelens van die oudste zoon. Die oudste broer ben ik ook geweest. Toen ik opgroeide, vond ik het maar gek dat als mensen tot geloof kwamen ze van alles te melden hadden. De Vader voor, de Vader achter. Vol waren ze over God Zijn liefde enzovoort. Hallo? Ik heb lang op het veld gewerkt. Niet jij. Jij zat lekker te genieten in de wereld. Vanaf het moment dat ik als kind wat kon doen in de kerk deed ik dat ook. Dat krijg je nou eenmaal als je geboren bent in de kerk en daar ook opgroeit.


Op een gegeven moment wist ik wel om te gaan met de gevoelens van jaloezie. Ik kon het laten varen, omdat ik besefte dat de Vader vrij stond om te doen wat Hij wilde. Vooruit. Geef maar een feest. Maar ik pas. Ik ben er niet. Reken maar niet op mij. Pas toen ik een bewuste keuze maakte voor God begon ik dit verhaal beter te begrijpen.

We zijn allemaal verloren. De Vader roept ons. Wie al onder Zijn vleugels is, mag genieten van Zijn aanwezigheid. Die mag al genieten van Zijn (geestelijke) rijkdom. Dat had de oudste zoon niet door. Die wist wat hard werken was, maar hij wist niet hoe je kon genieten van en met de IK BEN DIE IK BEN. In principe hoefde hij niet te verwachten iets te krijgen, want hij had alles al. Hij zag dat zelf niet. Hij is boos. Er is feest, maar niet ter ere van hem. Waarom wel voor zijn broertje en niet voor hem? Het is niet eerlijk!

We zijn weer samen

Zijn Vader probeert tot hem door te dringen. “Lieverd, ik kon niet anders dan feestvieren en blij zijn. Je broer is weer bij ons.” Het hart van de Vader stroomt vol liefde voor zowel de oudste als de jongste zoon. Hij heeft geen lievelingetjes. De een is niet meer zijn favoriet dan de andere. Zijn liefde zit h’m niet in al het goede en harde werk van jou. Ik zie veel kerkverlaters, omdat ze in de positie zitten als de oudste zoon. Altijd hard gewerkt in de kerk, gevoel van ‘stank voor dank’ in de kerk en er is nooit reden voor echt feest. Genieten zit er eigenlijk nooit in. Het is goed om de gevoelens van de oudste zonen te erkennen en na te gaan waar zij zich onbegrepen voelen. En natuurlijk is het daarna aan hen of zij het feest wel of niet bezoeken. Ik hoop het wel.

Lees het verhaal zelf in de Bijbel: Lucas 15:11-32

Wil je n.a.v. deze blog contact? Stuur een bericht via het contactformulier.

About the author

I'm Naomi from NEWS OF PEACE. This blog is about love, hope and faith. Those are the ingredients for perfect peace. I'm married, I'm a mother, I love God. I'm also a sister, a daughter and a friend.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

%d bloggers like this: